از قضا چند روز پیش استاد حجت‌الاسلام طائب، همان حرف‌های جناب ظریف را تکرار کرد، اما هیچ صدایی از همین برانگیخته‌شدگان پرهیجان انقلابی، حتی به نجوا بلند نشد
و
من مانده‌ام از این همه عدالت در گفتارِ مدعیانِ عدل‌پروری!!!
اگر انصاف در همان تاختن‌ها بود، پس چرا در برابر استاد، سکوت را پیشه خود کردند و اگر به اشتباه گفتند انچه را که گفتند، چرا هیچ عذری را بر زبان نیاوردند؟!!

با هر حرف و خطش، دلم می‌لزرد که نکند مشق باطل کند این قلم!
هر عبارتش را بارها می‌نویسم و ظاهر و باطنش را به تصویری واضح در آینه روبه‌رویم می‌گذارم تا با سنجه و میزان عقل و شرع و اخلاق، وزن و متانت واژه‌ها و معانی‌اش را دریابم و درک کنم.
مدام می‌نویسم و خط می‌زنم تا نکند گوشه قبای یک حرف، دلی را بشکند یا سخافت و ابتذال یک لفظ، اعتبار و آبروی قلم را به تاراج ببرد…
سالهاست مثل کسی که لکنت بر زبانش نشسته، کلامم بریده بریده نفس می.کشد، از ترس اینکه چیزی بگوید دون شان کلام!…

گاهی دلم می‌خواهد چادرم را بر چشمانم بکشم و از هرچه فضای حقیقی و مجازی است، دوری کنم و در کنجی تنها با قلمم خلوت کنم….

از کدام جنگ و جدال برگشته‌ایم که عقل‌هایمان را به تاراج برده‌اند و گرفتار این همه خشونت در گفتار و نوشتار شده‌ایم؟
در پیچ چندمین گذرگاه تاریخ ایران، راه گم کردیم که پرده‌دری و سب و لعن و تحقیر، منطق کلاممان شده و هرکه سعی دارد در این وادی، گوی وقاحت و رذالت را از دیگری برباید؟!
از پی کدام سنت نبوی و سیره علوی می‌رویم که غالب طلبه‌های دینی هم در پی این جماعتِ به بیراه رفته، واداده‌اند و برای جا نماندن از این غافله‌ی گیج و گنگ، کلام خدا و رسولش را در امر به جادلهم بالتی هی احسن، به کناری نهاده‌اند؟!

نیازی نیست برای فهم این چند خط، به دور دستها نگاه کنیم!
همین اطراف خودمان و همین چند روز …
یک روز تبریزیان، روز دیگر کیمیا و امروز ظریف …
فضای مجازی مملو شده از کلمات مبتذل و سخیف در کشاکش اثبات حرف‌هایی که برخلاف انگاره‌مان، چیزی نیست جز هیاهوی هوای نفس‌ِ نفس‌گیرمان …

چقدر دلم می‌خواهد بروم گوشه‌ای و چادر سیاهم را بر چشمانم بکشم و کمی نفس بکشم …

سوزاندن کتاب مرجع طب هاریسون از سوی شیخ تبریزیان، نتیجه افراطی‌گرایی‌هایی بود که پیش‌بینی‌اش دور از ذهن نبود! انکار یکباره طب مدرن و استناد بی چون و چرا به متونی که به زعمشان صادره از مقام معصوم است، خیلی وقت بود که حتی صدای بزرگان علم رجال و علمای دین را هم درآورده بود.

از نزاع بین طب اسلامی و طب اروپایی بگذریم.
اصلا گمان کنیم که هرچه گفتند به اسم طب اسلامی و هر چه نوشتند در تخریب طب نوین هم درست…
ولی با این منش داعشی و رفتار دور از سنت پیامبرشان چه کنیم؟ کجای کتاب تاریخ اسلام و عقلانیت تشیع را ورق بزنیم تا صفحه‌ای از چنین خشونت مبتذل و عاری از منطق را در سیره معصوم مشاهده کنیم؟
اصلا گمان کنیم که کتابی که آتش گرفت، سراسر کفر و فساد و اشاعه باطل بود…
با وحی منزل بر پیامبر چه کنیم که فرمود: وَ لاَ تَسُبُّوا الَّذِینَ‌ یَدْعُونَ‌ مِنْ‌ دُونِ‌ اللَّهِ‌ فَیَسُبُّوا اللَّهَ‌ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ‌ کَذٰلِکَ‌ زَیَّنَّا لِکُلِ‌ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ‌ ثُمَ‌ إِلَى‌ رَبِّهِمْ‌ مَرْجِعُهُمْ‌ فَیُنَبِّئُهُمْ‌ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ‌

چرا این مدعیان پیروی از مکتب اسلام، به تبعات کارشان، کمی، تنها کمی، نمی‌اندیشند؟!
تا کی باید ظلمت این جهل مقدسشان، جماعتی را رو سیاه کند؟

امروز که حوادث مهم آینده‌ساز در جهان اسلام در حال وقوع است، جبهه انقلابی مجبور است به جای تمرکز بر تبیین این وقایع و ترسیم خط مشی منتظرین، وقت و توانش را معطوف دفع هزاران تهاجمی کند که در اثر این رفتارهای خطا گریبانش را گرفته است…
آیا باز هم جای دفاعی باقی است؟!

عدالت را بارها و بارها به وضع الشیء فی موضعه تعریف و تفسیر کرده‌ایم اما در پای عمل و قضاوت، لنگ لنگان از تعبیرش جا مانده‌ایم.
تند روی و لجن پراکنی و دروغ و تخریب را بد می.دانیم اما در طرفداری از جناح و افراد هم‌حزبیمان، متعصابه به هر حربه‌ای ناجوانمردانه متوسل می‌شویم.

فضای سایبر را که چرخی می‌زنی، لبالب است از اظهار نظر افرادی که بدون علم و بصیرت کافی، در کسوت یک مجتهد و معلم ظاهر می‌شوند و با حمایت یا تخریب برخی و بزرگ و کوچک نمودن برخی دیگر، هم به خود این مقضی علیهم ظلم می‌کنند و هم به مدعی شدن پوچ‌اندیشان کمک می‌کنند. افرادی که به زعم باطلشان، عدالت‌محوری نه به معنای تبیین و توضیح صحیح وضعیت موجود، بلکه به معنای زدن سران قوا و سایر نهادهای دولتی است.

انگار اکثریت غالب بر این فضا معنای بصیرت و بصیرت‌بخشی را گم کرده‌اند که به جای نیم‌نگاهی انداختن بر مسیر پیموده شده انقلاب از آغاز تا کنون و دیدن دستاوردهای آن مدام در پی پمپاژ ناامیدی به کشور هستند. قابل انکار نیست که مشکلات مدیریتی و موانع داخلی و خارجی بسیاری در کشور وجود دارد اما آیا انتقادهایمان به این نظام اسلامی، رنگ و بوی انتقاد به نظام طاغوت را به خود نگرفته است؟! انتقاد تخریب‌گرایانه و تضعیف‌کننده توام با حب و بغض شخصی چه شباهتی به انتقاد دلسوزانه برای تقویت نظام اسلامی دارد؟! اگر همه ارکان نظام جاسوس و خائن هستند، پس اساسا وجود این نظام برای چیست؟!

در این مسیر امیدی به غرب‌پرستان منافق نیست اما با دوستان انقلابی چه کنیم که بر همان روال گام بر می‌دارند؟! اگر ولایت‌مداری در تاسی همه جانبه به مقام ولایت است پس چرا در عرصه سیاسی بر خلاف منطق مولا و صحبت‌های امیدوارانه این استراتژیست قرن حرکت می‌شود ؟!

ای کاش کمی در هنگام قضاوت و انتقاد و نشر مطالب در فضای مجازی حساس تر شویم …

چرا غلیان این شور انقلابی‌گری در هنگامه بحث حجاب و بی‌حجابی، شعور همیشگی‌اش را کنار می‌زند و پیش می‌افتد؟!

اصلا شکی نیست که لزوم حفظ حجاب در جامعه اسلامی و حرمت ورود زنان به ورزشگاه، طبق فتاوی مراجع ثابت است اما چرا تا موضوع حجاب زنان و ورودشان به ورزشگاه مطرح می‌شود، به فکر موضع‌گیری و برپایی تجمعات می‌افتیم و در بسیاری موارد مثل مساله سودهای بانکی که حرام خدا علنا حلال شده است، حرکتی نمی‌بینیم؟ مگر لزوم توجه به همه فرایض دینی در جامعه اسلامی در سیطره امر به معروف و نهی از منکر نمی‌گنجد؟

شاید علت همه این برخاستن‌های هیجانی، همان مولفه زمان‌شناسی مومن است که متاسفانه گاهی پشت پرده غفلت پنهان می‌شود.

مگر نه این است که کار خوب در زمان بد، همان سرانجام شوم کار بد را پیدا می‌کند؟! پس چرا گاهی نمی‌توانیم بی‌تفاوت باشیم در زمانی که می‌دانیم توجه ما به یک امر به مثابه ذبح امر مهم‌تری تمام می‌شود؟!
همگان متفق‌القول هستند که اهتمام به امور مهم شرعی چون حجاب، نباید مهمل بماند، اما در مقام تزاحم این مهم با اهم دیگر، ارجح کدام است؟ چرا گاهی از درک اولویت‌ها عاجز می‌شویم؟

با کمی زیرکی می‌توان نقشه سیاسان را نقش بر آب کرد که این دمیدن‌های گاه و بی‌گاهشان بر طبل آزادی‌های زنان، حاشیه‌ی امنی است به منظور فرار از پاسخگویی و هدف از آن چیزی نیست جز منفعل کردن انقلابیون برای ورودشان به رفتارهای هیجانی مثل برگزاری تجمعات تا در نهایت با دو قطبی کردن جامعه در مسیری که غربگراها و لیبرال‌ها می‌خواهند، تقابلی بین جریان حزب الله با توده مردم یا قشر خاکستری جامعه ایجاد شود و با عمیق‌تر شدن شکاف بین دو این دو طیف، اتحاد و انسجام ملت را به نفع خویش از بین ببرند.

به قول دوستی در راس این نظام، رهبری است که بزرگ فکر می‌کند و برای بزرگ شدن جامعه تلاش می‌کند، همراه این مصلح شویم که درگیر حواشی حقیر و ناچیز نشویم …

در مسیر پیروزی انقلاب اسلامی، آیت‌الله اشرفی اصفهانی، مجاهد و روحانی مبارزی از نسل علمای جبل آمل لبنان است که در زمان حضور خود در کرمانشاه، علاوه بر تربیت شاگردان بسیار، با ورود واضح و بیّن در مبارزات سیاسی، پایه‌گذار حرکت‌های وسیعی در آن خطه می‌شود که تحقق آرمان‌های امام و انقلاب را رقم می‌زند.
آگاهی امام جمعه کرمانشاه به مقتضیات زمان و زمانه بود که در خطبه‌هایش همواره از طرفی بر تبیین جایگاه ولایت فقیه و دفاع و پشتیبانی از این جایگاه، تاکید ورزد و از دیگر سو با عنایت به اهل تسنن بودن جمعیت غالب مستمعین، بر مسئله وحدت بین شیعه و سنی تمرکز کند و اقدامات موثری در حصول این مهم، انجام دهد.

اگرچه در حافظه تاریخی ایران، در نگاه اول تنها مبارزات سیاسی آیت‌الله اشرفی اصفهانی به چشم می‌خورد و شخصیت علمی ایشان کمتر در سخن آمده و کتابهایش حتی در بین طلاب علوم دینی مغفول و مهجور مانده است، اما برای ترسیم این چهره، اشاره به همین کافی است که امام خمینی او را جامع علم مفید خواند.

زندگی ساده و بی‌تکلف همیشگی این ولی خدا حتی بعد از منصوب شدنش به عنوان امام جمعه شهر در کنار رسواگری‌ها و روشنگری‌هایی که در کنار مبارزین و در وسط میدان داشت به انضمام مقبولیت میان عوام و خواص، چنان حقد و کینه‌ای در دل منافقین و سازمانشان ایجاد کرد که بعد از دو بار ترور نافرجام، نهایتا در 23 مهر سال 1361 هنگامی که مهیای اقامه نماز بود، او را در سنگر نماز جمعه و در محراب نماز به شهادت رساندند.

آری! شهادت در محراب، میراث مقتدایش امام علی علیه السلام بود …

وقتی عِدل قرآن و حزب خدا در میان جهالت نزدیک‌ترین یاران، مذل‌المومنین نام می‌گیرد، باید که این تالی قرآن بر منطق افلح نهض یحتاج او استسلم فاراح، که میراث پدر است، شتر خلافت را رها کند و برای حفظ اسلام و مسلمین و نجات جان اهل بیت و ثقل میراث پیامبر (ص)، در دامان صلح آرام نشیند تا این نامردمان قدرناشناس، عیار ایمان‌های مادی خود را در لوای حکومت سیّاسان و غدّاران محک بزنند…

چه سرنوشت غریبی است تنهایی حتی در حریم خلوت خانه و هم‌‌نشینی شبانه با یاری نه موافق و نه مرافق…

السلام علیک یا ابن‌البشیر
السلام علیک یا ابن‌النذیر
السلام به_قلم_خودم علیک یا ابن‌الداعی الی‌الله
السلام علیک یا ابن‌السراج‌المنیر
السلام علیک یا امام‌الممتحن

به مناسبت #شهادت_امام_حسن_مجتبی